Het is weer oudjaar. Vannacht om 0.00 begint het nieuwe jaar. Slik, mijn 25ste levensjaar. Maar ik kan natuurlijk niet aan het nieuwe jaar beginnen zonder eerst terug te blikken op afgelopen jaar:

• het jaar van mijn scriptie afronden, van interviews afnemen en uitwerken, veel lezen, naar Geneve reizen voor interviews en stiekem meteen een stedentrip meepikken, maar ook natuurlijk stressen om de inleverdatum
• het jaar van tijdelijk 1 dag in de week werken bij Ball . Mooi wat werkervaring meegepikt.
• het jaar van aangeschoten Oud en Nieuw vieren in Adam
• het jaar van het steeds leger wordende studentencomplex
• het jaar van de verhuizing naar Den Haag; eindelijk een aparte slaapkamer en woonkamer
• het jaar van de galblaasoperatie en alle andere buikproblemen: grote GRMBL
• het jaar van de stage bij Buitenlandse Zaken: een half jaar lang werken voor minister Koenders bij Ontwikkelingssamenwerking, ervaren hoe het is om bij een ministerie te werken
• het jaar van het weekendje Parma om vriendin A. op te zoeken
• het jaar van de Viva-meiden
• het jaar van het weekendje Antwerpen met vriendin M.
• het jaar van mijn Master diploma ophalen en dit goed vieren met o.a. een tapasfeestje
• het jaar van solliciteren; op zoek naar die droombaan, krijgen van positieve feedback en het vinden van een tijdelijke functie

Al met al een jaar wat vooral in het teken stond van het afronden van mijn studie. Op naar het eerste werkende jaar!

Onze kennismaking met Ineke ging heel apart; we schuifelden door de ruimte heen met onze stok in onze hand en gingen op haar stemgeluid af. Ze vertelde waar de muren waren en welke kant we op moesten. Moeiteloos leek ze aan te voelen wie waar stond en wist ze onze stem aan onze naam te koppelen. Ze leidde ons rond in de wereld der blinden. Pikzwart was het voor mijn ogen; toch wist ze ons van alles te laten ‘zien’ of ervaren is misschien een beter woord. We startten in haar werkkamer en liepen via de tuin de straat op, staken over bij een stoplicht, gingen naar de markt en dronken een drankje in de kroeg. Een heel uur lang waren we te gast in haar wereld; een wereld die plotseling donker was geworden. 12 jaar geleden kon ze nog gewoon zien. Ze waarschuwde ons voor afstapjes en pakte af en toe je hand om je de railing te laten vinden. De omgeving was binnen, veilig en met Ineke erbij kon ons niets gebeuren, maar ik zou echt niet in real life met zo’n stok de straat op durven, om over te steken en maar hopen dat iedereen je stok ziet en je dus voorrang verleent, om op de markt te lopen tussen alle mensen op een drukke zaterdagochtend om zo je groenten en fruit te kopen. Zij wel en daar heb ik sinds vandaag nog meer respect voor dan dat ik al had.

Ook een keer ervaren hoe het is om blind te zijn? Bezoek het MuZIEum (in Nijmegen) voor een rondleiding.

Ik weet nu zeker dat de speakerfunctie op een telefoon is uitgevonden door een vrouw. Hoogstwaarschijnlijk was deze vrouw haar haren aan het verven in de badkamer en tijdens het intrekken van de verf verveelde ze zich en wilde ze iemand bellen om de tijd door te komen. Klein probleem; want hoe zorg je ervoor dat je diegene die je belt wel kunt verstaan, maar je telefoon niet gaat matchen met je haarkleur? Precies; de speaker.

Ruim een maand geleden waren E. en ik al op het idee gekomen dat we moesten ontstressen na onze scriptiepresentaties/deadlines. Ontspannen in de thermen zou het worden. En zo zochten E. en ik een geschikte locatie en plande een dag waarop we het allebei heel hard nodig zouden hebben en het voor ons ook allebei uitkwam.

Er werd bijna roet in het eten gegooid door een sollicitatieronde waar ik toch echt naar toe moest en bovenal heel graag heen wilde; hallo, een tweede gesprek bij een sollicitatie sla je niet over zeker als je die baan ook graag wilt. Kwestie van prioriteiten stellen en een dagje bubbelen kan ook wachten. Gelukkig kon ik vroeg op gesprek komen (lees: aan het begin van de dag) en dus kon ik ook nog voor het middaguur in Nijmegen zijn om naar Sanadome te gaan.

En sja, chillen in een bubbelbad klinkt heel makkelijk, maar ik moest er echt even aan wennen. Ik associeer een zwembad namelijk met mijn 12-badenkaart en baantjes trekken en sinds mijn fantasie me niet meer dolfijntje of zeemeermin laat spelen in een zwembad vraag ik me nog wel eens af hoe lang ik het in een zwembad vol kan houden. Ik had daarom nogal wat moeite om rust in mijn kont te krijgen (nee, daar kwamen geen bubbels uit), maar als snel konden we wennen aan het bubbelen, de mintkamer, de andere sauna en alle aroma’s die je neusgaten vulden. Heerlijk!!!

Ik kan er weer even tegenaan!

Pure weblogverwaarlosing, geen internetvervuiling door mij de laatste tijd. Nog steeds het leed dat afstuderen heet. Scriptieweekendjes worden standaard en ik zou bijna bang zijn dat ik ze nog ga missen in september. Mocht iemand een hele goede bijdrage willen leveren aan mijn scriptie en tot diep in de nacht willen nadenken over wetenschappelijke onderwerpen of nog beter mijn scriptie af willen schrijven (alleen WTO-experts gevraagd) dan bent u van harte welkom!!! (ik zorg voor de versnaperingen, energydrink, achtergrondmuziek en alles om u in de juiste schrijfmentaliteit te krijgen) Iemand die mij opsluit in mijn kamer en de deur pas weer opendoet als ik mijn scriptie af heb is ook van harte welkom….

Mijn programma was een beetje overvol vandaag oftewel mijn wekker ging veel te vroeg en ik opende bij de schemer mijn voordeur pas weer. Ik was zelfs niet in Nederland vandaag, dus dan is stemmen een beetje lastig. Gelukkig is daarover nagedacht en dus gaf ik gisteren mijn stempas uit handen aan mijn bovenbuurvrouw aka mede-stagiaire. Ik vertrouw S. erop dat ze met het rode potlood het juiste vakje heeft ingekleurd, maar toch ik weet het niet helemaal zeker.

Ik schat dat er een kans van 0,00001% bestaat dat ik PVV gestemd heb vandaag….ik zeg: spannend!

Ik heb heel veel. Alleen geen werkervaring. Ik snap ook niet hoe ik aan werkervaring heb moeten komen. Met een full-time studie die iets meer inhoudt dan een paar uur college volgen per week, kun je niet ook een full-time baan hebben. Een inhoudelijke part-time baan eigenlijk ook niet. Een part-time baan genaamd bijbaan of vakantiewerk dat dan weer wel. Maar, toekomstige werkgever, ik denk niet dat u met 3 jaar werkervaring doelt op mijn zomerlange ervaringen op de Nederlandse campings of het wekelijks bezorgen van de post. Zonder relevante werkervaring en met mijn 23 jaar oud, kan ik natuurlijk ook geen senior zijn……

Helaas, pindakaas….ik heb het gevoel dat mijn ervaring de komende maanden vooral gaat bestaan uit starter zijn. En dan bedoel ik starter net als bij mens-erger-je-niet, met net zo’n frustrerend gevoel als wanneer het heel lang duurt voor je 6 gooit…………..

Ik wilde u even op de hoogte brengen van mijn hoogtepunt van de dag (en dit was het serieus). Want mijn balkon kent al ruim een maand een bak met aardbeienplantjes, die tot voorkort bestond uit plantjes met bloemetjes en de laatste tijd is het toch meer plantjes met kleine groene aardbeitjes in wording. Zo’n klein groen aardbeitje, nogal individualistisch ingesteld besloot een groeispeurt in te zetten en hing al een paar dagen groot en groen te wezen.

Nauwlettend hield ik in de gaten wanneer deze grote groene mooi rood zou kleuren om dit eerder in de gaten te hebben dan de concurrentie, die vast en zeker verscholen in de boom iedere dag mijn aardbeienplantjes inspecteert op rode lekkernijen. Gisteren was de aardbei al redelijk rood aan het kleuren, maar ik moest hem van mezelf nog een dagje laten hangen. En vanochtend was het zover; ik plukte heel voorzichtig mijn allereerste zelfverbouwde aardbei. En ik denk dat de concurrentie hem had willen reserveren door er een witte spetter op achter te laten. Maar ja, ik ben gewapend met een keukenmesje! Gotcha stupid bird!

Of het door de energy drink of door het onweer kwam,ik weet het niet, maar ik heb vannacht rampzalig geslapen. Toen ik om 9 uur naar mijn wekker liep besloot ik dat mijn dekbed toch aangenamer warmer was dan de vloer van de slaapkamer. Nu zit ik in mijn badjas achter de pc te hopen op geniale ingevingen en een woordenstroom aan prachtige zinnen. Maar het komt niet. Het wil niet. Wat in mijn hoofd zit wil niet getypt worden….

En opeens bedenk ik me dat de opstelling van mijn pc niet bevorderend is voor de eventuele levensduur van dit apparaat. Zo vlak bij de openslaande deuren, op 1 hoog. Ik zeg: dag scriptie! U leest het straks wel op nu.nl: studente gooit computer uit het raam vanwege scriptiestress, 1 persoon moest met een hersenschudding afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Sorry alvast voor diegene die straks onder mijn raam doorloopt en zich net op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats gaat vinden.

Misschien moet ik in mijn badjas de stoep even af gaan zetten om dit leed te voorkomen…….

Beste Majesteit,

toen ik gisteren naar de beelden op de Dam keek, vroeg ik me af waar ze heen gingen; uw gedachten. Hoewel ik altijd heel hard aan de slachtoffers probeer te denken, dwalen mijn gedachten vaak af naar de mensenmassa, die daar roerloos staat. De gezichten getekend door rimpels, waarbij ik mij dan afvraag of zij erbij waren. Ik ben stil, maar eigenlijk ben ik altijd stil aangezien ik bijna nooit in mezelf loop te praten.

Ik zag u lopen en vroeg me af hoe eng het geweest moest zijn; ik zou elke minuut om me heen willen kijken om er zeker van te zijn dat er niet een gek in een auto op me af komt rijden, ik zou het maar moeilijk kunnen verkroppen dat mensen, die speciaal voor mij achter dranghekken gaan staan om mijn verjaardag mee te vieren, om van mij en mijn familie een glimp op te vatten, slachtoffer worden van iemand, die het op mij gemund had. Maar u stond er gewoon weer.

Zelf wilde ik wel heel hard denken aan al die oorlogslachtoffers, maar iets dat verser in het geheugen lag, zich dichterbij afspeelde, won het dit jaar van mijn gedachten.

4 mei was anders dit jaar